لَآياتٍ لِلْعالِمِينَ « 1 » يعنى « از جمله آيات قدرت وعظمت خداست آفريدن آسمانها وزمين واختلاف زبانهاى شما ورنگهاى شما ، بدرستى كه در اينها آيات وعلامتي چند هست براي عالمان » ، حضرت فرمود : امامان عالمانند كه خدا در اينجا فرموده است ، ونمىشنود امام چيزى از زبانها وسخنها را مگر آنكه مىداند كه آن گوينده ناجى يا هالك خواهد بود ، پس به اين سبب هر كسى را موافق حال أو ومذهب وقابليت أو جواب مىفرمايد « 2 » . وأيضا در بصائر از حضرت امام رضا عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : ما را ديده‌اى است كه شباهت به ديده‌هاى مردم ندارد ، ودر ديده‌هاى ما نوري هست كه شيطان را در آن شركتى نيست « 3 » . وعياشى از حضرت امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه در تأويل اين آية فرمود : بدرستى كه در امام آياتي چند هست براي متوسّمين ؛ وامام ، سبيل مقيم وراه راست ودرست وثابت است ، نظر مىكند به نوري كه خدا در ديدهء أو قرار داده وسخن مىگويد از جانب خدا واز أو پنهان نمىباشد آنچه را اراده نمايد « 4 » . ودر بصائر واختصاص وغير آنها از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده‌اند كه : روزى حضرت أمير عليه السّلام در مسجد كوفه نشسته بود ، ناگاه زنى آمد وبا شوهرش نزاعي داشت ، حضرت براي شوهرش حكم كرد . آن ملعونه گفت : واللّه كه چنان نبود كه تو حكم كردى وبخدا سوگند كه قسمت بالسويّه نمىكنى وعدالت در ميان رعيت نمىكنى وحكم تو نزد خدا پسنديده نيست . حضرت أمير عليه السّلام در غضب شد وساعتي در أو نظر كرد وفرمود كه : اى جرأت‌كننده ! اى دشنام دهنده ! اى تشنيع‌كننده ! اى آن كه مانند زنان ديگر حايض نمىشوى ! آن ملعونه

--> ( 1 ) . سورهء روم : 22 . ( 2 ) . بصائر الدرجات 361 ؛ اختصاص 306 . ( 3 ) . بصائر الدرجات 419 . ( 4 ) . تفسير عياشى 2 / 248 .